อาฆาตใต้แสงจันทร์

ชางเฟิง มือสังหารอันดับหนึ่งแห่งหอเงาโลหิต ถูกอาจารย์เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก และชีวิตของเขามีเพียงเป้าหมายเดียว—แก้แค้น! เขาไม่เคยนึกฝันว่า ขณะที่กำลังลับคมดาบ พร้อมจะลงมือสังหาร จะได้รับข่าวฟ้าผ่า: ฉินลู่เหยา ศิษย์น้องที่เขาแอบรักมาหลายปี กำลังจะแต่งงาน! ตอนที่เขานั่งยองๆ บนหลังคา ดื่มเหล้ากลบความทุกข์ นางเอกดันปีนกำแพงมาสารภาพเสียเอง: "ศิษย์พี่ หนีตามกันเถอะ~" โอ้พระเจ้า! นี่มันพล็อตละครไพรม์ไทม์อะไรกันเนี่ย? ยิ่งระเบิดเข้าไปใหญ่—ทั้งหมดนี้เป็นกับดักที่อาจารย์วางไว้?! เมื่อชางเฟิงสืบลึกยิ่งขึ้น เขาก็ขุดพบความจริงที่ช็อกสะเทือน: อาจารย์ของเขาคือพ่อแท้ๆ ของฉินลู่เหยา! และคนที่อยู่เบื้องหลังการฆ่าล้างตระกูลเมื่อครั้งนั้น... เป็นคนอื่นโดยสิ้นเชิง! คราวนี้ปัญหาอยู่ตรงนี้: ข้างหนึ่งคือแค้นเลือดสาด อีกข้างคือคำสารภาพรักแรก ดาบของชางเฟิงควรฟันใคร? เมื่อความลับเมื่อสิบแปดปีก่อนค่อยๆ ถูกเปิดเผย ทำไม "ละครแก้แค้นสะใจ" เรื่องนี้ ถึงพลิกเป็น "โศกนาฏกรรมจริยธรรมครอบครัว" ขนาดมหึมาไปได้?